Het vierde weekend is reeds voorbij en mijn vierde werkweek komt er aan … Het gaat allemaal heel snel en er zijn zoveel dingen die ik jullie wil vertellen. Het is hier allemaal zo indrukwekkend en ik denk dat foto’s niet altijd het waw-gevoel kunnen weergeven. Maar ik doe mijn best om jullie ook zoveel mogelijk van de kleine dingen te laten meegenieten.
Eerst misschien even nog wat verduidelijking bij de foto’s van mijn ‘fieldtrip’ afgelopen vrijdag. Ik weet eigenlijk niet meer of ik jullie verteld heb wat ik hier precies doe. Maar ik zal het nog even kort uitleggen. In de outpatient centers worden al meer dan 10 jaar vragenlijsten ingevuld voor alle kinderen jonger dan 10 jaar die op bezoek komen. Van deze vragenlijsten, analyseer ik de resultaten voor kinderen jonger dan 5 jaar die wegens ziekte moesten langskomen in de periode 1996-2006 (sommige kinderen moeten gewoon langskomen vanwege vaccinatie en zijn dus niet echt ziek). De vragenlijst betreft voornamelijk symptomen, behandeling, diagnose en gebruik van bednetten ter preventie van malaria. Gedurende deze tien jaar zijn er dus allerlei interventies gebeurd. Bv. het verdelen van gratis bednetten, implementeren van nieuwe medicatie, vaccinaties, etc. Een analyse kan dan uitwijzen of deze interventies na verloop van tijd hun effect gehad hebben op de gezondheidstoestand van de kinderen.
Vrijdag ben ik dus naar een outpatient centrum geweest en heb ik een aantal interviews bijgewoond. Spijtig genoeg zie je heel veel zieke kindjes … Uiteraard verliep mijn bezoek op z’n Keniaans (er volgen nog wel wat voorbeelden over het leven zoals het is … in Kenia). Ik werd gedropt in het centrum rond 9u30 en ze gingen mij daar oppikken rond 11u00. Het was 13u30 toen de chauffeur eindelijk opdaagde (nadat ik hem gebeld had). Maar ondertussen heb ik wel een aantal leuke foto’s van schoolkinderen kunnen maken. Als je tijd hebt, moet je ook de gezondheidstoestand van de kinderen in schooluniform eens vergelijken met deze zonder uniform. Deze laatste gaan dus niet naar school, en zien er niet gezond uit … bruine tanden, kale plekken in het haar, … Hoewel een groot deel van de kinderen hier naar school gaat, zijn er toch altijd een aantal die door de mazen van het net glippen. Lagere school is gratis in Kenia, maar ouders moeten wel betalen voor het schooluniform en de handboeken … wat dus niet altijd mogelijk is.
Dit weekend heb ik weer een aantal erg mooie plekjes gezien, en ik denk dat de hemel op meer dan een plaats op aarde te vinden is! Samen met Marc, Laura en Clara ben ik naar Homa bay geweest. Homabay ligt op ongeveer 2u rijden van Kisumu, ik beschrijf dit best in tijd want op 40km na is de weg niet geasfalteerd en is rijden hier wel vaak een kermisattractie … de ene bult/put na de andere. Gelukkig hadden we een goede chauffeur en is de rit vlot verlopen. Wij nemen meestal niet het openbaar vervoer voor onze tripjes omdat Laura werkt voor de CDC. Als je werkt voor de CDC betekent dat, dat je werkt voor de US State Department en moet je dus ook een aantal veiligheidsmaatregelen volgen. In Kenia bestaat er geen autocontrole voor openbaar vervoer en vandaar mogen ambtenaren van de US Embassy dit dus niet gebruiken. Maar via de CDC kunnen wij dan wel een chauffeur en auto huren voor het hele weekend aan een vrij goedkoop tarief. Dit is niet alleen veiliger, maar ook heel wat comfortabeler op de bultige wegen hier. Rijden in Kenia is een van de dingen die ik moeilijk in beeld kan brengen, maar overal langs de weg zie je mensen zitten, liggen, staan, hangen, soms fietsen, wandelen, wassen. Heel opvallend is dat het meestal mannen zijn die niets doen en vrouwen/kinderen die met water bidons op hun hoofd rondlopen. Zij zijn ook degene die wassen en met allerlei andere zaken op hun hoofd langs de weg lopen. Ik vraag me vaak af hoe mensen de dag kunnen doorkomen door gewoon uren langs de weg te zitten en auto’s na te kijken … Dat is natuurlijk iets cultureel waar ik niet zal aan wennen. Vrijdag had ik een gesprek met een Keniaanse arts die drie weken naar de VS was geweest. We hadden het over culturele verschillen en hij zei me dat het leven in de VS zo ongelooflijk snel is. Toen zei ik hem dat ik het hier dan ook ongelooflijk traag vond … en hij kon er gelukkig wel inkomen (maar hij is toch degene die me 3 uren heeft laten wachten op de chauffeur vrijdag). Die vrijdag had ik trouwens nog een andere conversatie met een van de dorpsbewoners die een praatje kwam maken met de “mozungo” die op haar chauffeur zat te wachten. Hij zei me plots “you white people hate black people”. Ik zei hem dat ik dat niet gezegd had, maar stelde hem daarop de vraag “hoe zou jij reageren, moest je op straten lopen en iedereen je ‘hey black man’ noemen?”. Hij bekeek mij wat raar en toen zei ik “wel dat is wat jullie altijd doen, jullie roepen steeds mozungo, mozungo”. Op straat worden wij hier altijd nageroepen als ‘witte man/vrouw’, en na een tijdje gaat dat wel vervelen. Hij bekeek mij nog even raar en toen gaf hij mij gelijk. Hij had het nog nooit zo bekeken.
Maar goed, terug naar de rit richting Homa Bay. Op bepaalde momenten was de weg een grote plas en was het gewoon je ogen toedoen en hopen dat je niet vast kwam te zitten in het midden … het was een avontuur! In Homa Bay zijn we dan even gestopt voor een koffie. Het zijn weer foto’s van Lake Victoria, maar voor mij ziet het meer er toch telkens weer anders uit. De mensen hier leken mij ook armer dan degene die in Kisumu wonen.
Vervolgens zijn we vol goede moed vertrokken richting Ruma National Park, mijn eerste safari! Onze chauffeur sprak niet zo goed Engels en de weg uitleggen in een land zonder wegwijzers is niet zo evident. Uiteindelijk zijn we op een weg terecht gekomen die gesloten bleek te zijn en zijn we dus helemaal moeten terugrijden … een extra anderhalf uur op een weg vol rotsen. Ruma was bijzonder mooi. Het is een van de kleinere en minder toeristische safariparken en bijgevolg waren we ook de enige auto in het park! Je mocht ook uit de auto komen en zo stond ik op een bepaald moment slechts enkele meters verwijderd van de giraffen! De dieren waren heel cool, maar het landschap hier in Kenia laat toch nog steeds meer indruk op me na. Je staat in een soort van weide en dan ben je omgeven door heuvels en wolken in allerlei kleuren …
Ondertussen besef ik dat ik al bijna twee pagina’s heb volgeschreven … dat kan waarschijnlijk alleen maar duidelijk maken dat ik enorm onder de indruk ben van al de dingen die ik er hier zie en meemaak!
Na onze safari zijn we in Mbita beland, een klein dorpje aan het meer waar we ook de nacht hebben doorgebracht in gezellige hutjes. Na de zonsopgang van vorige week, hebben we deze keer genoten van een prachtige zonsondergang, en dat op de langste dag van het jaar. Onze nachtrust werd echter verstoord door Clara’s hevige koortsaanvallen. Na het bijeen zoeken van pijnstillers, koortsremmers en zuiver water hebben we onze nachtrust toch hervat. In de ochtend hebben we besloten om onze geplande boottrip tussen de eilanden te annuleren en terug richting Kisumu te rijden om een dokter te raadplegen. Onze baas is een arts, en na een lang telefoongesprek zijn we naar het hospitaal gegaan om een malariatest te doen. In Kisumu is een privaat ziekenhuis waar je erg snel en efficiënt geholpen wordt. De eerste malariatest wordt gedaan op een bloedstaaltje en binnen 30 minuten weet je het resultaat. Gelukkig was dit negatief en nu hopen we dat het gewoon een virale infectie is die binnen een paar dagen over is. Clara voelt zich ondertussen wel al wat beter, maar dat zal ook wel aan de dosis pijnstillers liggen. Morgen gaat ze nog een dagje thuisblijven en nog een malariatest doen in het CDC ziekenhuis om zeker te zijn dat we dat kunnen uitsluiten. Ondertussen doe ik de boodschappen en hoop ik dat ze snel beter wordt!
Er zijn nog zoveel dingen die ik kan vertellen, maar ik wil jullie ook niet overdonderen met al mijn verhalen. Ik moet nog iets kunnen vertellen als ik terug naar huis kom ook he!
PS: Ik heb nog een aantal foto’s toegevoegd aan de Kakamega Forest folder (Deze keer zijn het foto’s van Laura).
No comments:
Post a Comment