En we houden de moed er in ...

Zo heb ik mijn blog vorige week afgesloten en zo wil ik ook beginnen ... gebroken ribben kunnen vreselijk veel pijn doen, maar met de nodige pijnstillers lukt het best wel. Ik heb zelfs al een paar nachten plat kunnen slapen.

Veel heb ik natuurlijk niet te rapporteren, want behalve slapen, zitten, liggen, ... doe ik (of kan ik) niet bijster veel (doen). Het bezoek is dan ook steeds enorm geapprecieerd ... nog eens een poging van een lijstje ... en op voorhand al mijn excuses als ik weer mensen vergeten ben: Meme en pepe, oma, Koen en Tina, Nathalie, Elke, Joke Bert en Lotte, Ellen en Thomas, ... En zelf zijn we ook een bezoekje gaan brengen aan Maaike, Bert, en Lien en tevens ook een kort bezoekje aan Gent - maar dat was nog teveel van het goede ... rust is nog steeds genoodzaakt.

De pilletjes hebben af en toe hun bijwerkingen waardoor mijn maag zich af en toe niet goed voelt of ik nogal slaperig ben, maar mits enige aanpassingen doen mijn pilletjes het ondertussen best wel goed. De voorbije week heb ik ook de terugslag gevoeld en kwamen de symptomen van een hersenschudding boven: niet tegen de auto kunnnen, geen TV kijken, geen radio verdragen, niet naar mijn computer kunnen kijken, ... maar aangezien ik nu mijn blog aan het schrijven ben, is er dus ook weer beterschap op komst.

Met veel geduld zullen we er wel komen, de dokters spreken van 6 weken alvorens de pijn vermindert, en van 6 maanden alvorens de ribben helemaal hersteld zijn, ... geduld is dus een verplichte optie. Ondertussen besef ik maar steeds hoe veel geluk ik gehad heb, en dat helpt me natuurlijk ook wel bij het optimistisch blijven.

In elk geval, volgende week zal ik alweer iets anders kunnen rapporteren over mijn vooruitgang!

Tot dan,

Mieke