The Cotswolds

Dat klinkt een beetje vreemd in het Nederlands, maar bij alle Engelsen doet dat een belletje rinkelen ... "Undeniably beautiful, quintessentially English and beloved by tourists and local alike, the lush rolling hills and picture-postcard villages of the Cotswolds are one of the country's most popular spots."

En ik was de gelukkige om het hele weekend op sleeptouw genomen te worden door een local. Annabel en ik kennen elkaar van in Kisumu, Kenya (waar ik vorige zomer stage gelopen heb). Zij heeft er 2.5 jaar gewerkt als entomoloog en verblijft nu terug in haar thuisbasis in Engeland. Zoals je wel kan zien op de foto's waren de weergoden ons goedgezind en heb ik echt kunnen genieten van prachtige pitoreske dorpjes en machtige uitkijkpunten over kilometerslange heuvels en valeien. Zeker en vast de moeite waard. Het was ook leuk voor mij om gewoon 's avonds te eten in een "gezinswoning", de Britse keuken, Britse gewoontes, ... het is interessant om een land te leren kennen via de locals. Maar de Belgische keuken ... ze blijft toch hoog scoren! Heb je trouwens gezien op de foto's dat je in een van de kerkjes Belgische chocolade kon kopen! Dat was echt in de middle of nowhere ... er was ook niemand in de kerk ... je kon dat gewoon nemen en dan moest je 1.80 pond in het offerblok steken. Rare toestanden ... maar wel lekkere chocolade :).

Het is dan ook door deze trip dat mijn blog een beetje met vertraging online komt ... ik heb nog een uur de tijd hier in London alvorens het maandag is. Maar een aantal ongeduldigen hadden mij toch al gevraagd waar mijn blog bleef ... Door werken aan de treinsporen en metrosporen heeft het mij 4u gekost om van Cheltenham in London te geraken. En dan had ik om 21u30 een Skype-date ... met andere woorden ik heb bijgeklets aan telefoon met Sara die in Washington DC woont. Kwestie van mijn Amerikaans accent eer aan te doen he.
Je hebt er geen idee van hoe vaak ik daar mee geconfronteerd wordt hier ... bijna elke dag minstens een keer. Er is altijd wel iemand die niet goed begrijpt van waar ik juist komt. Maar wie weet schrijf ik binnen een jaar dat mijn Amerikaanse vrienden zich afvragen wat er met dat accent gebeurd is omdat het plots zo Brits klinkt. Voorlopig zijn we daar nog lang niet.

Deze week was ook een blije week voor mijn benen ... ik heb zonder pijn gelopen ... geen last van stress fracturen (voorlopig toch). En geloof mij, als je 6.5km kan lopen waarbij je bijna heel de tijd zicht hebt op de Big Ben, the House of Parliament, London Eye, Thames, ... dat is een superzalig gevoel!

De komende week gaan we mijn doctoraatsonderwerp bespreken en bepalen ... dat is dus voor volgend week -- net als een verslag van een toeristisch weekend in London met mijn nichtje Els.

Tot dan!

Mieke