Sneeuw, sneeuwer, sneeuwst.

Hoi iedereen!

Met een beetje vertraging krijg je dan toch iets te horen van mij. Ik zal beginnen met het stukje blog dat ik vorige zondag geschreven heb, maar niet online heb kunnen plaatsen:

"Zondagavond 18 januari … en ik zit mijn blog te schrijven vanop mijn vertrouwde bedje bij oma van de bergen. Alleen oma van de bergen is er niet meer … het is nu drie jaar een half geleden dat ik de laatste keer op vakantie was in het Tuxertal en ik moet toegeven dat ik toch even moet wennen aan de leegte die onze oma van de bergen heeft achter gelaten tijdens de zomer van 2006. Normaal zou ze vanavond gezegd hebben: “Mein Gott, ben je met deze koude, wind, en mist op de gletsjer gaan skien!!”.

Maar ik zal even beginnen bij het begin van de week, want dan zat ik natuurlijk nog in London en het was de voorbije week een echte event week. Maandag zit ik vanaf nu steeds in de Zweedse les, klaar voor meer woordenschat en grammatica (en nu er een hele Zweedse bus in ons hotel is aangekomen gisteren, kan ik misschien zelfs hier oefenen … want mijn Duits is er bijzonder op achteruit gegaan!) Dinsdag ben ik samen met Ana naar een Pub Theatre geweest, waar we genoten hebben van lokaal toneel (Dank u Ana voor het delen van je gratis kaarten!). Woensdag heb ik eerst even bijles cardiovasculaire geneeskunde gekregen (ik heb dringend meer kennis nodig over de werking van het hart aangezien dat ook een belangrijk deel van mijn doctoraat zal worden). Bij deze dank aan Philippe voor de korte en efficiente uitleg. Daarna ben ik dan nog samen met Jona naar de film Australia gaan kijken. Volgens mij is deze film een beetje veel te lang, maar hij valt wel te genieten. Donderdag ben ik eerst naar de nieuwjaarsreceptie geweest van de Vlaamse Club en de Vlaamse Overheid, maar daarna heb ik mijn plichten als trouwe supporter van Inter-Lagos vervuld. Samen met Cecilia heb ik gesupporterd en uiteraard zijn ze weer gewonnen, nu staan de Belgen zelfs eerst in de rankschikking! Na een korte vergadering op vrijdagvoormiddag, kon ik mij richting St Pancras Station begeven om de Eurostar richting Brussel te nemen, alwaar mijn sympathieke papa mij kwam oppikken. Maar ook mijn mama is sympathiek hoor, want zij heeft er voor gezorgd dat mijn eten klaar stond bij aankomst. Het was allemaal een strak schema, want een kleine twee uur later zat ik al de auto met Koen, Frank, en Chris richting Tuxertal. We hadden 1010km voor de boeg.

Slapen was niet echt een optie in de auto, want Koen zorgt altijd wel voor ambiance. Ik heb gelukkig toch drie uurtjes geslapen, net genoeg om zaterdagvoormiddag al de Hintertux gletsjer af te skien met een stralend zonnetje! Er komen zeker wat foto’s online. Mijn fototoestel neem ik niet mee om te gaan skien omdat ik dat toch niet helemaal vertrouw, maar af en toe probeer ik toch een foto te nemen in het dal. Verder hebben we hier al heerlijk kunnen smullen van de Oostenrijkse keuken, ze blijft heerlijk!

Vandaag is Frank ook mee gaan skien, maar de zon had helaas besloten om een rustdag te nemen. In de voormiddag viel het goed mee, maar in de namiddag speelden de mist en de wind ons parten. We besloten dan maar om van paal tot paal te skien … helaas werd dat wat moeilijk … als je ook de volgende paal niet meer ziet. Toch hebben we goed kunnen skien en de prachtige afdaling tot in het dal was de kers op de taart (van 3250m naar 1500m!)."


Ondertussen ben ik alweer veilig en wel in Malderen city. Gisterenavond zijn we rond een uur of zeven vertrokken in Oostenrijk, en na 11u rijden waren we weer thuis (met dank aan de chauffeurs van dienst). Even dachten we dat het een erg lange rit ging worden aangezien we een uur gedaan hebben over de eerste 14km! Plotse hevige sneeuwval zorgde ervoor dat we heel traag het dal moesten uitrijden en zelfs kettingen moesten steken. Gelukkig reden wij naar beneden en moesten we dus niet zoveel sukkelen als zij die de berg moesten oprijden. De titel van mijn blog is dan ook niet voor niets sneeuw, sneeuwer, sneeuwst. Maandag hebben we met prachtig weer kunnen skien, maar dinsdag en woensdag moesten we de skis aan de kant laten staan. De sneeuw was klaar om 48u van zich te laten horen, en dus zijn we dan maar twee dagen mee gaan wandelen met Koen en Chris om dan in de berghut uren "De Grote Dalmuti" te spelen en achteraf naar beneden te sleeen. Het spelletje is je misschien onbekend, maar als je de kans krijgt om het te spelen ... doen! Ik denk dat het aantal uren dat we dat de voorbije week gespeeld hebben (elke avond voor en na het eten!) gewoon niet te tellen zijn! Donderdag konden we dan weer in stralend weer de latten op. De dag kon niet meer stuk. Ook vrijdag begon met stralend weer, maar helaas moesten we de gletsjer toch tegen de middag verlaten omdat er teveel wind was ... en ik kan je verzekeren als je plots niets meer ziet door een stuifwolk van sneeuw dan wil je ook liever naar beneden. We zijn dan nog naar een lager gelegen skigebied geweest, maar ook daar waren zo goed als alle liftjes gesloten door de felle wind. Met een paar mooie "dal-afvaarten" hebben we dan toch onze skiweek afgesloten.

Voila, mijn blog staat weer online en volgende week kan ik weer rapporteren vanuit London!

Veel groetjes,

Mieke